Czy sukces ma datę przydatności do spożycia?

Co roku w okolicach jesiennego przesilenia zbiera mi się na rozkminy związane z upływem czasu. Myślisz, że to ma związek z tym że właśnie wtedy mam +1 do rocznika?

W każdym razie, jakiś czas temu czytałem książkę “The Formula Universal Laws of Success”. Albert Laszlo Barabasi odkrywa tytułową formułę na sukces. Najlepsze jest to, że Laszlo nie jest kołczem ani nawet mówcą motywacyjnym. Jest fizykiem. Specjalizuje się skalowalnych sieciach. I teraz pewnie masz dwa pytania.

Co oprócz Einsteina łączy fizyków z sukcesem oraz co to do cholery są skalowalne sieci? Pozwól, że zacznę od końca.

Albert-László Barabási bada skomplikowane zależności między pozornie niezwiązanymi ze sobą rzeczami. Słyszałeś kiedyś o efekcie motyla i o tym, że trzepotanie skrzydeł owada na jednej półkuli może spowodować huragan na drugiej? To oczywiście hiperbola. Wyolbrzymienie. Jednak László dzięki dużym zbiorom danych odkrywa związki między ludźmi i wydarzeniami. Następnie opisuje je wzorami. Niemal z dokładnością matematyczną. Śmiem twierdzić, że to czyni go wiarygodnym źródłem informacji.

I tu dochodzimy do Twojego pierwszego pytania. Mianowicie co László wie o sukcesie? Tak się składa, że odkrył wzór na sukces. A dokładnie 5 praw sukcesu. I teraz pewnie pojawiło się w Twojej głowie trzecie pytanie. Skoro znamy wzór na sukces, to dlaczego w polskim rządzie jest taki bajzel? Otóż wzór jest nieco bardziej skomplikowany niż może się wydawać. Jednak ja nie o tym.

Laszlo doszedł do wniosku, że większość odkryć zawdzięczamy młodym umysłom. Na przykład przyjrzał się karierom ponad dwóch tysięcy naukowców i wynalazców od starożytności do dziś, od da Vinciego po Edisona. Większość z nich zostawiła po sobie ślad, nim skończyli 39 lat.

Noblista Paul Dirac, odbierając nagrodę miał 30 lat. Albert Einstein ukuł teorię względności w wieku 26 lat, a potem powiedział: “Osoba, która nie wniosła wkładu w naukę przed trzydziestym rokiem życia, nigdy tego nie zrobi.” Koniec. Dobranoc. Laszlo odkrył, że szanse na sukces w pierwszych latach pracy wynoszą 13%. Jednak po dwudziestu latach spadają szybciej niż temperatura w listopadzie do 5%.

Okazuje się, że pociąg do sukcesu (przynajmniej tego zawodowego) odjeżdża wcześnie i nie czeka na spóźnialskich. To nie napawa optymizmem. Szczególnie jeśli tak jak ja, zbliżasz się do peronu, a konduktor właśnie odgwizduje ostatni sygnał.

László jednak jest fizykiem i nie daje się zwieść pozorom. Kopie głębiej. Kopanie zajmuje mu pięć lat, ale w końcu się dokopuje. Okazuje się, że związek między wiekiem a sukcesem jest tylko pozorny. Chodzi o coś całkowicie innego. Chodziło o częstotliwość.

Wyobraź sobie, że każdego roku na urodziny robisz sobie prezent i kupujesz jeden los na loterii. Z jednym losem Twoje szanse na wygraną są równie nikłe, gdy masz dwadzieścia lat, jak w wieku czterdziestu lat. Jednak gdybyś na swoje dwudzieste piąte urodziny postanowił kupować jeden los w tygodniu. Przez cały rok. Z taką częstotliwością Twoje szanse wzrosłyby, prawda? Teraz zamiast jednego losu, miałbyś 52 losy i 52 szanse na zwycięstwo.

Im jesteśmy młodsi, tym większa motywacja do działania. Młodzi naukowcy publikują więcej prac naukowych, wynalazcy – patentów, pisarze – książek. Każda publikacja i każdy pomysł to jeden los na loterii sukcesu. Któryś może okazać się szczęśliwy. Im więcej losów zbierzesz, tym większe są Twoje szanse na wygraną.

Wniosek jest taki, że sukces nie ma daty przydatności do spożycia. Sukces zależy od produktywności. Pamiętaj o tym, nie tylko przy okazji swoich urodzin.